این احتمال وجود دارد که استفاده انسانهای پیشین از چیزی شبیه”طناب” به صورت طبیعی و از فیبر گیاهی، مانند درخت انگور، الیاف درخت خرما و امثالهم بوده، طی اکتشافی که منجر به پیدا شدن فسیلی از یک قطعه شبیه طناب“Probably two- Ply land rope of about 7mm diameter” در یکی ازغارهای“Lascaux”  شد، پس از بررسی کارشناسان بر روی فسیل نشان داد که:

“قدمت وجود طناب حدود ۱۵٫۰۰۰ سال قبل از میلاد تخمین زده شود.” مصریان باستان احتمالا” از اولین تمدنهایی بودند که با شیوه های گوناگون موفق به ساخت طناب از پاپیروس، پوسته های درخت خرما، کتان، نی، چرم و پوست و موی حیوانات شدند، در این صورت تولید طناب به حدود ۳٫۵۰۰ الی ۴٫۰۰۰ سال قبل از میلاد باز می گردد. در قرون میانه (بین قرن ۱۳ تا ۱۸) از طناب یا اصطلاحا” “Ropewalks” به جز کارهای روزمره، در معادن و دریانوردی و ساختمان سازی (به شیوه بالابر) استفاده می شد.

لئوناردو دا وینچی طراح و معمار مشهور ایتالیایی Leonardo da Vinchi طراحی دستگاه  بافت طناب را تهیه کرد که مانند بسیاری از طرحها و اختراعات وی هرگز ساخته نشد.

در سال ۱۵۸۶ دومینیکو فونتانا (Domenica Fontana)  موفق شد با استفاده از طناب های ضخیم و دست ساز ستون سنگی هرمی شکلی که از سنگ گرانیت قرمز تراشیده شده بود و وزن آن بالغ بر ۳۲۷٫۰۰۰ کیلو گرم، با ارتفاعی حدود ۲۵٫۵ متر را با کمک نیروی ۹۰۰ نفر مرد به همراه ۱۵۰ اسب و ۴۷  بالابر دست ساز، در وسط میدان سنت پیترز رم (Rome’s Sainpeter’s Square) مستقر نماید، در آن زمان حرکت دادن و بلند کردن و سر پا نگه داشتن سنگی به این عظمت و سنگینی شاهکاری بی نظیر بوده است.

سنگ ۲۵٫۵ متری که در وسط میدان نصب شده است.

( در مورد این سنگ حکایت می کنند که، این سنگ گرانیت  قرمز مربوط به ۱۳ قرن قبل از میلاد حضرت مسیح (ع)  می باشد که در فرن اول میلادی به رم انتقال داده یافته.) و نصب آن در میدان سنت پیترز رم در زمان حکومت پاپ Siwtus V انجام شده است..

• چه زمانی طناب های نخی و کنفی تبدیل به سیم بکسل شدند؟

سایت پارس لیفت تمام  اهتمام خود را جهت گردآوری اطلاعات بکر و دست اول بکار گرفته و با تحقیقات گسترده و مداوم تلاش نموده تا در این عرصه خدمتی هر چند کوچک به خانواده بزرگ صنعت آسانسور و علاقمندان به این صنعت و تمامی جویندگان اخبار و اطلاعات علمی انجام نماید، مطمئنا” در این مسیر امکان کاستی و لغزش وجود دارد، لذا از کلیه عزیزانی که با بزرگمنشی این کاستی ها را متذکر می شوند، کمال تشکر و سپاس را دارد.

نخستین سیم بکسل تابیده شده توسط “ویلهلم آگوست ژولیوس آلبرت”  “Wihelm August Julius Albert”  آلمانی اختراع شد.  ”آلبرت به عنوان مخترع سیم بکسل شناخته می شود.”

وی در ۲۴ ژانویه سال ۱۷۸۷ در هانوفر (Hanover) آلمان متولد شد و در ۴ جولای ۱۸۴۶ در (Clausthal) درگذشت.
   در سالهای ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۴ که ویلهلم آگوست ژولیوس آلبرت مهندس رشته معدن، مدیریت معدن نقره کارولین (Clausthal Caroline) در کوههای (Harz)  را بعهده داشت.
با توجه باینکه در این معدن از زنجیر نقاله و طنابهای الیاف گیاهی با قرقره و بالابر استفاده می کردند، رطوبت معدن و اصطکاک طناب با دیوارهای سنگی و کشش آنها به دلیل از هم گسیختگی آنها باعث شده  بود عمر بسیار کوتاهی داشته باشند، آلبرت در این اندیشه بود که برای این مشکل چاره اندیشی نماید، و لذا در سالهای ۱۸۳۲ الی ۱۸۳۳ با استفاده از تکنیک کهن ریسندگی، به صورت دستی رشته های مفتول فلزی را به صورت سه تایی به هم تابید تا یک رشته شود، سپس سه و یا چهار عدد از این رشته ها را با استفاده از یک رشته سیم به صورت هسته مرکزی  به دور آن تابید

ساخت ترکیبی سیم بکسل با الیاف طبیعی مانند: Manila, sisal, Henequen
(الیافی که برای گونی بافی بکار می رفت یا کنف) باعث نرم و انعطاف پذیر شدن سیم بکسل شده و تا حدود زیادی از خستگی و شکستگی لایه های سیم بکسل جلوگیری می کرد. این مورد یکی از ویژگی ها و خلاقیت های فوق العاده جان آگوست روبلینگ می باشد. این طناب فلزی گرچه بسیار سفت و سخت و نسبتا” حجیم بود، اما دارای مقاومت و دوام بالایی بود.
تولید سیم مفتول در آن دوران بسیار سخت و مشقت بار بود، زیرا باید یک توده آهنی را پس از حرارت آنقدر با استفاده از چکش و سندان، ضربه زده و می چرخاندند تا این توده به مرور تبدیل به میله و سپس مفتول ضخیم و با تکرار چکش کاری آن را باریک و باریکتر کنند.
سپس قطعات مفتولی را به هم جوش داده تا به رشته سیم بلندی تبدیل گردد.

برای اولین بار سیم بکسل دست ساز ویلهلم آگوست ژولیوس آلبرت( برای بالابر) به طول ۳۸۴ متر در جولای سال ۱۸۳۴   برای استفاده در معدن نقره کارولین (Clausthal Caroline) واقع در کوههای (Harz) استفاده شد.

سیم بکسل بالابری که از آن استفاده می شد، دارای قطری به ضخامت حدود ۱۷ میلیمتر بود که از سه رشته سیم فولادی بافته شده که دارای فطری حدود ۳٫۵ میلیمتر بود و این سه رشته با تابیدن بر دور هسته مرکزی سیم بکسل اصلی را تشکیل داده بود.

در آن سالها سیم بکسلی که آلبرت اختراع کرد بقدری مشهور شد که تا مدتها بعد از اختراع آن، به آن “سیم بکسل آلبرت” “Albert Ropes” می گفتند.

رابرت استرلینگ نووال مخترع دستگاه سیم بکسل تاب

در همین ایام یک آلمانی دیگر به نام “آندرو اسمیت”  “Andrew Smith” با استفاده با اعمال روش های گوناگون بر روی سیم بکسل “آلبرت” و با تکنیک Ropewalk سعی کرد زمختی و سفتی آنرا تا حدودی کاهش داده و شرایط استفاده از آنرا مناسبتر نماید.

     یکی از اولین دستگاههای سیم بکسل تاب

در سال ۱۸۳۸ “رابرت استرلینگ نووال” انگلیسی (متولد ۲۷ ماه می سال ۱۸۱۲ در داندی اسکاتلند) “Robert Stirling Newall” که در رشته معدن مشغول تحصیل بود، طی بازدیدی از معدن نقره، از نزدیک با “آلبرت” و سیم بکسل بالابر اختراعی وی آشنا شد.

وی با الگوبرداری از شیوه سیم پیچی “آلبرت” در تهیه سیم بکسل، سعی کرد با استفاده از یک سری قرقره و چرخ دنده که به صورت انبوه در هم آمیخته شده بود و با چرخاندن کلی آنها رشته های سیم از قرقره ها باز و در نقطه کانونی با برخورد به هم ترکیب شده و طی چرخش مداوم تنیده شده و به نقطه مقابل رسیده و در آنجا بوسیله سیستمی جمع و جورتر رشته سیم ها یکپارچه شده از دستگاه خارج می شدند. نهایتا”در سال ۱۸۴۰ با تکمیل و طراحی “دستگاه تولید سیم بکسل”، موفق شد تنیدن سیم بکسل را به صورت خودکار انجام دهد.

منبع: پارس لیفت

به گزارش روابط عمومی اداره کل استاندارد استان کهگیلویه و بویراحمد ، مهندس محمدی،مدیرکل استاندارد استان از اجباری بودن استاندارد آسانسورهای برقی و وسایل شهربازی خبرداد و افزود دراین زمینه مکاتبات لازم با شهرداران استان انجام شده است وکلیه سازندگان آسانسور و مالکان ساختمانهایی که دارای آسانسور هستند مکلفند قبل از راه اندازی و استفاده ازآسانسورتاییدیه لازم را از اداره کل استاندارد اخذ نمایند
درغیر اینصورت مسئولیت هرگونه حادثه احتمالی به عهده مالک ساختمان خواهد بود. وی افزود لازم است پیمانکاران و مالکین ساختمانها هنگام انعقاد قرارداد ساخت آسانسور ضمن اطمینان از تایید صلاحیت سازنده عبارت ” مکلف بودن سازنده به اخذ تاییدیه استاندارد درزمان راه اندازی ” را به بندهای قرارداد اضافه نمایند.مدیر کل استاندارد عنوان کرد: متاسفانه با وجود آنکه حدود ده سال از اجباری بودن استاندارد آسانسور می گذرد، متاسفانه حدود ۵۰ درصد از عدم تطابق ها به علت آشنا نبودن نصابان به استاندارد آسانسور و عدم مطالعه و آموزش استاندارد و وجود نداشتن سیستمQ.C(سیستم مدیریت کیفی) در شرکتهای نصب آسانسور است. وی با بیان این مطلب که به نظر می رسد بعضی از عدم تطابق هایی که در اینجا اشاره شد به علت اشتباهات نصابان در زمان نصب به ویژه درموتورخانه است ، گفت : پیشنهاد می شود تا بازرسی در حین نصب آسانسور در مراحل مختلف صورت گیرد.محمدی تصریح کرد: حدود ۳۰ درصد از عدم تطابق مشاهده رایج در بازرسی آسانسور، در مرحله طراحی و ساخت به وجود آمده است. برای اخذ گواهی تاییدیه استاندارد وجود مدیر فنی در شرکت های نصب آسانسور ضروری است که متاسفانه اکثر شرکتها دارای طراحی و مونتاژ فاقد مدیر فنی آشنا با QC (سیستم مدیریت کیفی) هستند و این امر باعث وجود اشتباهات فراوان نصابان می شود. به گفته وی اکثر مدیران و مدیران فنی شرکت های نصب آسانسور توانایی انجام محاسبات و تهیه نقشه آسانسور آنهم بانرم افراز کامپیوتری را ندارند که این خود ضعف بزرگی است

پیمان تبریزی

تاریخ شمسی: ۲۶-۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۱
تاریخ میلادی: ۱۶-۱۹ April 2012
وب سایت نمایشگاه: www.elevator-expo.com

شرکت آرمان فراز پیمان مفتخر به حضور در نمایشگاه بین المللی آسانسور و تکنولوژی آسانسوراز تاریخ ۵-۷ خرداد ماه ۱۳۹۱ در محل نمایشگاه های بین المللی ازمیر -ترکیه , می باشد.

آدرس غرفه :

برای اطلاعات بیشتر به آدرس www.eforfair.com

برای مشاهده اطلاعات بیشتر فایل را دانلود نمایید.

در اولین گام، آموزش نصب و راه اندازی و استانداردهای موتورهای گیرلس طراحی شده است.

  علاقمندان به فراگیری این دانش برای اطلاع از جزئیات مربوطه به همایش رایگان معرفی دوره که در روز ۲۰ فروردین ماه ۹۱ برگزار می شوند دعوت می شوند.برای ثبت نام در این همایش با شماره تماس ۴۴۲۶۶۷۶۷ داخلی ۱۰۶ و ۱۳۵ تماس حاصل فرمایید. ]]> http://iranelevator.ir/?feed=rss2&p=203 0 http://iranelevator.ir/?p=197 http://iranelevator.ir/?p=197#comments Fri, 20 Apr 2012 16:31:33 +0000 admin http://iranelevator.ir/?p=197 کلاسهای آموزشی “گروه آموزشی پار کنترل”
برای آگاهی علاقمندان به آموزش دوره های آموزشی آسانسور و پله برقی شرایط و چگونگی و اهداف دوره های آموزشی “گروه آموزشی پار کنترل” را مرور می کنیم.

شرکت پار کنترل جهت رشد سطح معلومات تئوری و عملی شاغلین صنعت آسانسور و علاقمندان به این صنعت، بر اساس
•استاندارد EN81

• آئینامه و مقررات ملی ساختمان-مبحث پانزدهم”آسانسور و پله برقی”

•استاندارد EN115 در مورد استاندارد پله برقی

و تکنولوژی های نوین، با تشکیل کلاسهایی در زمینه:
•سیستم های کنترل فرمان
•مکانیک آسانسور
•پله برقی

در این عرصه اقدام نموده است، ضمن اینکه با توجه به شاغل بودن بسیاری از علاقمندان و داوطلبان، سعی شده تشکیل کلاسها در ساعات غیر اداری و ترجیحا” در عصرها برگزار کردد.

مجموع کلاسهایی که در این دوره های آموزشی شرکت پار کنترل برگزار می شود طی مدت زمان ۹۴ ساعت و به شرح زیر می باشد:
۱٫دوره جامع مبانی آسانسور شامل:
•مبانی راه اندازی و استاندارد آسانسور
•مبانی نصب و محاسبات مکانیک
•سیستم های کنترل آسانسور
•آشنایی با تابلوهای شرکت “پارکنترل”

مجموع کلاسهای فوق طی ۲۷ جلسه (۵۴ ساعت) برگزار می شود.
۱٫اصول و مبانی نصب پله برقی ۶ جلسه (۱۲ ساعت)
۲٫مبانی نصب مکانیکی و راه اندازی سیستم گیرلس ۶ جلسه (۱۲ ساعت)
۳٫معرفی و راه اندازی سیستم های “اپروج” ۴ جلسه (۸ساعت)
۴٫اصول و ساختار موتورهای سه فاز در آسانسورها ۴ جلسه (۸ساعت)

درسل ۱۳۷۷ شرکت بازرسی و کیفیت استاندارد ایران با نوشتن پیش نویسی با استفاده
مدارک علمی و استاندارد معتبر اروپایی برای اولین در کشور در سطح استان تهران ،
بازرسی آسانسور به صورت استاندارد آسانسور به مرحله اجرامی گذارد هرچند که این
عملیات زیر نظر مستقیم این شرکت انجام می شد و تایید یه این شرکت مستقیما به
شهرداری جهت امور پایان کار ساختمان ارسال می شد.

در ابتدا راه مهندس منصور وعامری این واحد بازرسی آسانسور در شرکت بازرسی و
کیفیت ایران پایه گزاری کردند که در ادامه راه مهند  زارع پور به عنوان مدیر بازرسی
آسانسور و مهندس حقانی ، شهریارعطاریان و بهنام جلالی به این مجموعه اضافه
شدند،مهندس منصور مدتی از بازرسی آسانسور جدا شد ولی بعد از مدتی به بازرسی آسانسور
بازگشت در ادامه خواهید خواند که مهندس منصور در چه مرحله از بازرسی آسانسور به
بازرسی آسانسور بازگشت

کاوش باستان شناسان نشان می دهد در دوران باستان معماران ایران و رم قدیم، برای ساختن کاخهای سر به فلک کشیده در آن دوران، و برای جابجایی سنگهای بسیار بزرگ ابزاری جز قرقره های چوبی و ریسمان و اهرم های ساده و ابتدایی در دست نداشتند، این مطلب نشان دهنده دانش و اطلاعات معماران آن عصر از علوم و قوانین و مزیت های علم مکانیک است.

مصریان قدیم نیز برای ساختن اهرام ثلاثه و انتقال سنگهای عظیم، با استفاده از ابزار و تجهیزات چوبی گرد و الوارهای مختلف، و نوعی وزنه تعادل برای انتقال آنها و یا خاک ریزی و انباشته کردن خاک در نقاط مورد نظر،به این کار دست می زدند.

ارشمیدس با اختراع لوله مارپیچ برای انتقال آب از فرو دست به سمت بالا گامی اساسی برداشت، راهبان صومعه مونت سنت میشل (Mont St Michel) در قرن سیزدهم با استفاده از سر هم کردن وسایلی که شباهت زیادی به تردمیلهای امروزی داشت، با نیروی حیواناتی مانند اسب و الاغ نسبت به حمل وسایل و لوازم از سطحی شیبدار به نقاط بالاتر بهره می بردند.

با توجه به پیشرفت علم و رشته مطالعات در رابطه با کاربرد خواص آب و مایعات دیگر بویژه جریان انتقال فشار سیال و انتقال یک نیروی کوچک به یک نیروی بزرگ و استفاده از آن، و با اختراع موتور بخار راه برای استفاده از قدرت هیدرولیک در عملکرد و بهبود حمل کالا و انسان به طبقات بالا هموار شد.

بر اساس مستندات، استفاده مدرن از سیستم هیدرولیک به سال ۱۷۸۵ باز میگردد.

زمانی که ویلیام آرمسنرانگ (William Armstrong) با نگاه کاوشگرانه به چرخ آب متوجه تلف شدن انرژی در این وسیله شد و با قدرت خلاقه ذهن کاوشگر خود توانست سیستم هیدرولیک را متحول نماید.

در سال ۱۷۹۵ ژوزف براما (Joseph Brammah) در انگلستان با اختراع یک نوع پرس هیدرولیک، آن را به نام خود ثبت نمود.

در سال ۱۸۲۳ اولین آسانسور به نام “اطاق صعودی” که به صورت پلاتفرم باز و پانوراما بود توسط دو تن از معماران به نامهای Burton و Hormer جهت استفاده گردشگرانی که برای دیدن مناظر زیبای شهر لندن به این شهر می آمدند، در انگلستان ساخته شد.

در سال ۱۸۲۷ انجمن هیدرولیک بوفالو در منطقه صنعتی و مرکز تولید صنایع نساجی با استفاده از ایجاد کانال هیدرولیک و نیروی آب به رهبری دکتر ابنزر جانسون (Dr. Ebenezer Johnson) در شهر بوفالوی نیویورک تاسیس شد.

در سال ۱۸۳۳ کارگران معدن در کوه (Harz) با استفاده از” میله های” عمودی رفت و بازگشت در عمق ۶۰ متری معدن را تجربه کردند.

در سال ۱۸۳۵ Forst و stutt Built با استفاده (Counterweighted) و نیروی بخار و تسمه سیستم بالابر را در انگستان توسعه داند.

قانون فشار مایعات پاسکال نیز در شکل گیری و رونق سیستم هیدرولیک نقش بسزایی داشت.

سر ویلیام تامپسون ( Sir William Thompson) در سال ۱۸۴۵ اولین جرثقیل هیدرولیک را تکمیل و در اسکله بندر نیوکاسل انگستان برای خالی کردن محموله کشتی ها بکار گرفت.

در سال ۱۸۴۶ اولین آسانسور هیدرولیک که با فشار آب کار می کرد توسط سر ویلیام آرمسترانگ (Sir William Armstrong) ساخته شد.

آسانسور هیدرولیک با تاسیسات موتور بخار

وی طراح جرثقیل هیدرولیک بود و یکی از طرفداران حفظ محیط زیست و به دلیل آلودگی شدید ذغال سنگ، مخالف استفاده از این ماده بود و همیشه در فکر سیستمی بود که با استفاده از آن بتوان از انرژی های سالم، مثل انرژی خورشیدی استفاده کرد.

در سال ۱۸۵۱ ریچارد دادگن (Richard Dudgeon) سیستم هیدرولیک را در تولید جک بکار گرفت و با تولید جک هیدرولیکی توانست آنرا به نام خود به ثبت برساند.

وی در سال ۱۸۵۵ طراحی آسانسور هیدرولیکی را انجام داد که این آسانسور با نیروی بخار ( تولید بخار با استفاده از انرژی سوخت ذغال سنگ) کابین آسانسور را به همراه ۱۰ سرنشین با سرعت ۱۴ مایل در ساعت به سمت بالا حرکت می داد.

در سال ۱۸۵۸ اولین آسانسوری که مورد استفاده عمومی قرار گرفت، در نیویورک نصب شد. این آسانسور با نیروی بخاری که از سوخت ذغال سنگ فراهم می شد کار می کرد.

L.Edoux’s Hydraulic Elevator – 1867

در سال ۱۸۷۰ به مرور ماشین آلات جدید هیدرولیک جایگزین آسانسورهای بخار شد.

اکثر اسانسورهایی که با نیروی بخار کار می کردند مربوط به اواخر قرن هیجدهم و اوایل قرن نوزدهم می باشد، که این اسانسورها عمدتا در انگلستان، آمریکا و بعضی کشورهای اروپایی قرارداشتند.

آسانسورهای اولیه که باسیستم هیدرولیک مورد استفاده قرار می گرفت با ریسک خطر بالا همراه بود، چون هیچگونه مقررات ایمنی در سالهای اولیه تولید آنها وجود نداشت و همیشه استفاده از انها با خطر همراه بود.

در سال ۱۸۸۰ اولین آسانسور برقی توسط ورنر فون زیمنس (Werner Von Simens) ساخته شد.

در تاریخ یازدهم اکتبر سال ۱۸۸۷ آسانسور الکتریکی توسط الکساندر مایلز (Alexander Miles) به ثبت رسید.

در سال ۱۸۸۹ اولین آسانسور هیدرولیکی در ساختمان (Demarest) واقع در نیویورک، به بهره برداری رسید.

این آسانسور هیدرولیک با استفاده از نیروی فشار آب و بعدها فشار نفت(روغن) کار می کرد.

سیستم هیدرولیک در اواخر قرن هیجدهم میلادی

در همین سال (۱۸۸۹) آسانسور هیدرولیک به صلاحدید کمیسیون حفاظت از پارک آبشار نیاگارا جهت جلوگیری از تخریب جنگل به دلیل هجوم گردشگران به این منطقه زیبا، در نظر گرفته شد.

آسانسور هیدرولیک مورد نظر با ظرفیت حدود ۱۰ نفر برای میانبر کردن راه گردشگران در این منطقه نصب شد که در مدت یک دقیقه آنان را به بالاترین نقطه می رساند.

البته در سال ۱۸۸۹ همزمان با بهره برداری از این آسانسور، با طراحی تونلی در همین مکان راه تردد مسافران انبوه به این نقطه را به جای جنگل به دل کوه بردند و با این طرح از آسیب بیشتر به جنگل جلوگیری کردند.

در سال ۱۸۸۹ اندکی پس از افتتاح برج ایفل چند دستگاه آسانسور هیدرولیک توسط شرکتهای Roux – Combaluzier در پایه های شرقی و غربی و شرکت Otis در ستونهای شمالی و جنوبی نصب شد که این آسانسورها تا سال ۱۸۹۷ سرویس دهی داشت.

امروزه آسانسورهای هیدرولیک شرکت های Schneider در ستون شمالی، و آسانسورهای Otis در ستون جنوبی مسافرین را مستقیما به رستوران ژول ورن در بالاترین نقطه برج می رسانند.

یکی از نکات مهم آسانسورهای هیدرولیک برج ایفل طی مسافت حدود ۱۰۳٫۰۰۰ کیلومتری آنها طی یکسال می باشد.

Edison’s Elevator(Hydraulic) 1893

در سال ۱۸۹۴ اولین آسانسور هیدرولیک بدون نیاز به راننده (اپراتورهایی که برای هدایت آسانسور به صورت دائم داخل کابین حضور داشتند) با استفاده از کلید فشاری (نمونه اولیه شستی نمراتورهای امروزی) مورد استفاده قرار گرفت.

در سال ۱۹۰۲ با بهبود سیستم آسانسور هیدرولیک، شرکت برق (Ontario Power Company) آسانسوری برای منطقه آبشار نیاگارا تولید و نصب کرد.

آسانسورهای هیدرولیک طی ادوار گذشته به مرور به تجهیزات و وسایل جدید مجهز شدند.

آسانسور هیدرولیک در ساختمان های با ارتفاع کم ( در ایران تا حدود ۱۸ متر و با سرعت ۰٫۷۵m/sو در آمریکا تا ۳۰ متر و سرعت ۱m/s) یکی از انتخاتهای ایده آل می باشد.

از دیگر مزایای این نوع آسانسور می توان از موارد زیر نام برد:

• حرکت نرم و روان آن
• قابلیت تنظیم سرعت
• توقف دقیق در تراز طبقات
• شروع و توقف بدون شوک و ضربه
• عدم نیاز به موتورخانه در بالای چاه آسانسور( موتورخانه این اسانسور را می توان در فضایی دورتر از چاه اسانسور مستقر نمود اما این فاصله نباید بیشتر از ۱۲ متر باشد.)

آسانسورهای هیدرولیک به دو صورت اجراء می شود:

• سیستم مستقیم
• سیستم غیر مستقیم

در سیستم مستقیم، جک هیدرولیک (سیلندر و پیستون) مستقیما به یوک و پلاتفرم ریر کابین نصب می شود.

در سیستم غیر مستقیم، با استفاده از سیم بکسل متصل به یوک کابین و استقرار جک هیدرولیک در کنار کابین حرکت می کند. در این نوع باید کابین مجهز به سیستم پاراشوت و گاورنر (ترمز ایمنی) باشد.

در صورتیکه بیش از یک جک هیدرولیک در آسانسور بکار گرفته شود، باید فشار روغن و کورس آنها طور یتنظیم شود که باهم یکسان باشند.

در آسانسورهای هیدرولیکی سرعت کابین و نیروی محرک آسانسور از طریق پاور یونیت (Power Unit) که در موتورخانه مستقر می باشد، تامین می گردد.

اولین آسانسور هیدرولیک مدرن امروزی را در سال ۱۹۳۷ شرکت تی سن کروپ با نام (Oildraulic) به بازار فرستاد که در آن سالها آسانسور هیدرولیک Oildraulic غوغایی به پا کرد.

آسانسور هیدرولیک به فضایی در حد قرار گرفتن کابین و ریلها و سیلندر و پیستون و نگهدارنده های این تجهیزات نیاز دارد، چون این نوع آسانسور فاقد وزنه تعادل می باشد.

اما فضایی برای استقرار سیستم های جانبی نیاز دارد تا در این فضا پمپ، دستگاه کنترل، لوله ها و شیلنگهای انتقال روغن را در آن قرار داد.

یکی از مشکلات این سیستم رطوبت و نم موجود در کف چاه آسانسور به دلیل سطح آبهای زیر زمینی می باشد. که در این شرایط باید تجهیزات و مخصوصا سیلندر آسانسور هیدرولیک را در مقابل خوردگی و زنگ زدگی محافظت نمود.

آسانسورهای هیدرولیک جدید، تشکیل شده از:

• مخرن روغن،
• پمپ انتقال روغن (که به این مجموعه اصطلاحا یونیت پاور اطلاق می شود)
• سوپاپ یکطرفه
• شیرقطع و وصل خروج روغن،
• سیلندر
• پیستون (در مواردی به جهت کاهش طول سیلندر، تعداد پیستونها افزایش و به صورت تلسکوپی در درون یکدیگر قرار می گیرد.)
• انواع اورینگ
• شیلنگهای انتقال روغن
• لوله ها

کابین توسط تجهیزاتی بر روی پیستون مستقر می شود، در این سیستم موتور پمپ درون روغن را به حرکت در آورده و روغن توسط پمپ به داخل سیلندر فرستاده شده و باعث بالارفتن پیستون و کابین اسانسور می شود.

با رسیدن کابین به طبقه مورد نظر سوپاپ نیز بسته شده و پیستون و کابین آسانسور تحت فشار ثابت در همان نقطه متوقف می شوند.

برای بازگشت کابین به پائین، موتور کار نمی کند، اما با ارسال سیگنال به شیر برقی (Valve unit)، این شیر به صورت اتوماتیک باز شده و با بازگشت روغن به مخزن، و تخلیه روغن درون سیلندر، پیستون به همراه کابین به آرامی و با سرعت ثابت به طبقات پائین باز می گردد.

در این وضعیت سوپاپ بسته می باشد. ضمن اینکه در این شرایط مصرف انرژی صفر می باشد.

در تصاویر زیر چگونگی این عملیات نشان داده شده است:

فعالیت سیستم هیدرولیک در جهت بالارفتن آسانسور

در این حالت شیر بسته و سوپاپ یکطرفه باز است

شرایط سیستم هیدرولیک در جهت پائین آمدن آسانسور

در این وضعیت شیر باز و سوپاپ یکطرفه بسته می باشد و آسانسور به نرمی و بدون مصرف انرژی به سمت پائین حرکت می کند.

آسانسورهای هیدرولیک دارای محاسن و معایبی نسبت به آسانسورهای کششی می باشند که در اینجا به اهم آنها اشاره می شود، معایب آسانسورهای هیدرولیک:

• محدودیت طول مسیر حرکت
• محدودیت سرعت
• محدودیت تعداد استارت که حد اکثر ۹۰ استارت می باشد( در آسانسورهای کششی ۱۸۰)
• استفاده زیاد از روغن و آلودگی های نشت روغن در کف چاه
• مصرف بالای انرژی ( حدود سه برابر اسانسور کششی) کاهش سرعت آسانسور هیدرولیک موجب کاهش مصرف انرژی می باشد، و در نتیجه با انتخاب موتور کوچک می توان مصرف انرژی در این آسانسور را نیز کاهش داد.

محاسن آسانسورهای هیدرولیک:

• وجود موتورخانه در پائین
• توانایی بالا بردن بارهای سنگین
• عدم نیاز به سقف چاه
• ایمنی در حرکت
• نرم بودن حرکت
• دقت در توقف همسطح طبقات

تهویه موتورخانه آسانسور هیدرولیک و مخصوصا خنک نگه داشتن روغن هیدرولیک نیز یکی ازنکات حائز اهمیت می باشد.

دلایل دیگری برای انتخاب آسانسور هیدرولیک وجود دارد:

• مناسب برای ساختمانهای کم ارتفاع، و نصب سریع این اسانسور
• قیمت مناسب تر آن نسبت به انواع دیگر
• تهیه قطعات جایگزین و عدم انحصاری بودن قطعات
• سرویس و نگهداری ساده تر با توجه به محدود بودن قطعات
• مناسب برای ظرفیت های بالا
• حساسیت کمتر در برابر سوانح و اتصالات برقی
• امکان افزایش سرعت در جهت پائین و نداشتن هزینه در این زمان، چون گرانش زمین عامل اصلی حرکت به سمت پائین می باشد.
• هزینه تجهیزات و تعمیرات پائین(%۱۵ الی%۲۵ نسبت به آسانسور کششی)
• در صورت خرابی و محبوس شدن مسافران نیاز به افراد متخصص نمی باشد
• مناسب برای ساختمانهای قدیمی

خلاصه دانش هیدرولیک در آغاز هزاره جدید نقش مهمی در عملکرد آسانسور، خودرو های شخصی و عمومی و راهسازی، صنعت هوافضا، حمل و نقل ریلی و ماشین آلات صنعتی و….. برجای گذاشته است.

منبع: پارس لیفت